Waarom ik ‘wil’ moet zeggen

‘Je moet wel veel, hè?’

Een collega zei dit lachend tegen me toen ik aangaf dat ik mijn horloge nog even om moest doen voordat we naar het andere gebouw zouden lopen. Anders zouden die stappen namelijk niet meetellen. Toevallig las ik de dag ervoor iets over het woord moeten: als we dit woord steeds gebruiken, zien we veel handelingen als verplichting.

Is dat ook echt nodig? Móét je alles waarover je moet zegt, of is dat slechts een verplichting die je jezelf oplegt? De theorie is dat als je het woord moeten vervangt voor willen (‘ik wil mijn horloge nog even omdoen’), je hersenen ook anders omgaan met het opbouwen van stress rondom handelingen.

Willen schrijven

Voorbeeld: het schrijven van thrillers. Dit is iets wat ik naast mijn baan bij KLM doe. Ik heb mijn contracten lopen en spreek deadlines af met mijn uitgeverij. Het is dan makkelijk om te zeggen: ‘Ik moet X en Y nog doen’, of: ‘Ik moet op tijd naar huis want ik moet nog twee rondes voordat ik mijn manuscript weer moet inleveren.’

Je ziet het al: een hele hoop moetjes. Maar als je echt naar al deze uitspraken kijkt, zijn dit allemaal dingen die je wílt doen, niet per se moet. Oké, ja, je hebt een deadline, maar hoe vaak je aan je manuscript werkt, op welke tijden en op welke manier is helemaal aan jou. Ik lees na het verwerken van alle feedback graag heel de thriller nog een keer door. En misschien daarna nog wel een keer, gewoon voor het geval ik weer alinea’s heb zitten aanpassen.

Maar moet het? Nee. Ik wil het. Ik wil op tijd naar huis zodat ik de tijd heb om aan mijn boek te werken. Ik wil ’s avonds aan mijn manuscript werken omdat het goed voor me werkt iedere dag met het verhaal bezig te zijn. Lukt het niet, dan is er geen man overboord. Als je iets van jezelf moet, voelt dat niet lukken echter al snel als falen.

Daarom besloot ik dat ik meer wil willen en minder wil moeten.

Uitgelicht boek

De Witte Kamer

Door Samantha Stroombergen

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Rechercheur Léon Coeur is direct gefascineerd: het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts