Waarom ik geen recensies lees (of probeer te lezen)

Om te beginnen: ik bedoel dat ik geen recensies over mijn eigen boeken lees. Als lezer vind ik recensies namelijk heel waardevol: ik weet welke recensenten ongeveer dezelfde smaak hebben als ik en juist in wie ik me vaak totaal niet kan vinden. Dat helpt me enorm als ik over de aankoop van een bepaald boek twijfel. Als auteur lees ik echter geen recensies meer. Of dat probeer ik in ieder geval niet te doen.

Waarom ik ze dan niet over mijn eigen boeken lees, of in ieder geval niet probeer te lezen? (Ik lees ze vaak wel als iemand me tagt op social media, vandaar.) Het is moeilijk om niet ontmoedigd te raken door negatieve punten in recensies. Lees je negen positieve reacties en één negatieve, en de negatieve is geheid degene die blijft hangen. Lees je een recensie die overwegend positief is maar kanttekeningen heeft? Dan denk je na over die kanttekeningen.

En dat is lastig, want het perfecte boek bestaat niet – een objectieve lezer evenmin. Als je alle feedback ter harte neemt, dan kom je nooit verder. De een wil meer diepgang in de personages; de ander vindt dat er te veel tijd aan de personages wordt besteed. De een vindt dat er te veel gebeurt; de ander te weinig. De een vindt de stijl prachtig; de ander vindt het niets.

Je kan onmogelijk naar alles luisteren. En eerlijk? Ik wil het ook niet. Ik keek na de publicatie van De witte kamer een tijdje wel naar alle beoordelingen, tot de reacties na het winnen van de Gouden Strop enorm toe begonnen te nemen. Steek je hoofd boven het maaiveld en er komen altijd meer negatieve reacties. Dat zie ik als een compliment, want dat betekent dat je gezien wordt door een breder publiek. Daar zitten nou eenmaal sneller mensen tussen die jouw werk minder goed vinden.

Ik besloot dat ik die wirwar aan meningen geen factor wilde laten zijn in het creatieproces. Respect voor auteurs die kritiek moeiteloos van zich af laten glijden, maar ik kan dat niet à la minute. Ja, uiteindelijk leg ik meningen naast me neer, vergeet ik ze en ga ik door met waar ik mee bezig was, maar waarom zou ik ze dan überhaupt lezen en me laten remmen? Het helpt niemand – mij niet en de recensent of lezer niet.

Recensies zijn vooral voor lezers, vind ik. Wat ik al aangaf: ik volg specifieke recensenten omdat ze me helpen boeken te kiezen. Sommigen hebben mijn leessmaak, anderen juist totaal niet. Maar ze helpen me allemaal, omdat ik weet hoe mijn leessmaak zich tot die van hen verhoudt.

Uitgelicht boek

Zij die zwijgt

Door Samantha Stroombergen

Op een zeer koude nacht strompelt een jonge vrouw met een bloedende hoofdwond en zonder schoenen langs de Leidse grachten. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar ze zich hult in hardnekkig stilzwijgen. Rechercheur Léon Coeur wordt erbij gehaald, maar als blijkt dat de -gewonde vrouw de verloofde is van een bekende politicus, moet hij de zaak overdragen aan een rivaal.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts