Mijn ervaringen op CrowdSolve: Seattle

© CrimeCon - Art Roderick en Mickey Hamilton

‘Wat ga je met het prijzengeld doen?’ vroegen zowel Anniko van Santen als Susan Smit nadat ik de Gouden Strop, de grootste thrillerprijs van Nederland, won met mijn debuut De witte kamer. ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘een vriendin en ik hadden afgesproken dat we dan naar CrimeCon in Orlando zouden gaan, dus belofte maakt schuld, zeker?’

Naar Orlando gaan we inderdaad (in mei), maar na het boeken begon een ander event van deze ‘organisatie’ ook naar me te roepen: CrowdSolve, een event in Seattle. Vrij spontaan besloot ik ongeveer een maand van tevoren een ticket te boeken en in oktober naar de Verenigde Staten af te reizen. Want: research!

CrowdSolve, wat is dat?

De naam verklapt het al een beetje: met een (flinke) groep mensen werk je samen om te proberen te helpen bij het oplossen van coldcases. En met coldcases bedoel ik dan geen verzonnen zaken, maar échte moorden van échte mensen. Ik kan me voorstellen dat je nu wat schrikt. Is dat immers niet een zucht naar sensatie? Maar nee: dit evenement, dat voor het eerst werd gehouden, is opgezet in samenwerking met het rechercheteam dat aan die zaken werkt en met de gezinnen van de overleden vrouwen.

Het idee van dit event is dat frisse blikken van mensen uit uiteenlopende disciplines zorgen voor nieuwe impulsen en inzichten. Dat is positief voor de rechercheurs, die door een chronisch tijdgebrek dit soort zaken vaak laten verstoffen, en voor de familie, die soms al jaren strijden om hun geliefde weer onder de aandacht te krijgen.

Alle deelnemers moesten een Non-Disclosure Agreement invullen. Dit houdt in dat ik niets kan delen hier dat inhoudelijk over de zaken gaat. Ik ga het dan ook niet over de dossiers en dergelijke hebben.

© CrimeCon

Nancy Moyer

Op een donderdagavond startte het event met een openingsreceptie. We kregen al gelijk wat documenten mee over de eerste zaak: Nancy Moyer, die in maart 2009 spoorloos verdween. Eigenlijk zou haar zaak de enige zijn van het event, maar door de plotse aandacht stapte een oud-buurtbewoner naar de autoriteiten om op te biechten dat hij Nancy ‘per ongeluk’ had vermoord.

De focus veranderde daardoor iets: we zouden ons focussen op het vinden van nieuw bewijsmateriaal in plaats van verdachten. We begonnen met het maken van een tijdlijn op basis van verhoren (Wie liegt? Wie spreekt waarschijnlijk de waarheid?).

Vervolgens nam oud-U.S. Marshal Mark McClish, specialist in interviewtechnieken, ons mee door het verhoor met de verdachte: waaruit kan je opmaken dat iemand liegt? En waarom zou iemand opbiechten dat hij een moordenaar is? Mocht je nieuwsgierig zijn hoe hij te werk gaat: ga naar zijn website om analyses van beroemde zaken te bekijken. Waarschuwing: je bent zo een paar uur verder! Ik vond zijn praatje ook enorm interessant. Niet tegen mij liegen, want ik heb je nu zo door. 😉

Misschien was het meest bijzondere onderdeel wel dat er ineens een person of interest op het podium verscheen, de neef van de verdachte en een man die Nancy kende (zie foto hierboven, waar hij net aan het woord is). Hij beantwoordde vragen van de rechercheurs, een podcaster en het publiek, en… ik moet zeggen: hij heeft ballen dat hij dit heeft gedurfd.

© CrimeCon - Mark McClish

Forensische specialisten en linguïstische experts

Op vrijdagavond gingen we van start met de zaak-Karen Bodine, die in 2007 dood werd aangetroffen. We kregen tijdens een receptie dossiers mee die we in onze kamers konden lezen. Natuurlijk ben ik gelijk aan de slag gegaan, dus ik heb veel van de receptie eigenlijk niet meegekregen. Er was werk te doen en heel veel te lezen!

De volgende dag stond in het teken van 101-lessen om de basics te leren. We kregen een introductie in Crime Scene Analysis van forensisch specialist Karen Smit (wat een held), Analysing Suspect Statement van McClish (daar is-ie weer) en Autopsy van medisch onderzoeker Chelsea Wareke. Ik kan hier niet echt in de details treden omdat ze waren toegespitst op de plaats delict van Karen Bodine, waar we dus niets over mogen zeggen. Ook kregen we een soort ‘training’ van politiechirurg Bill Smock over wurging.

Waardevolle research

Moe – ik had een nacht bijna geheel doorgehaald, waarover detective Mickey Hamilton grapte dat we nu voelden hoe het is om rechercheur te zijn – maar voldaan sloot ik het event af. Het is ontzettend waardevol zo’n inkijkje te kunnen krijgen in echte onderzoeken en in FBI-dossiers, veel meer dan je via een documentaire zou krijgen. De dossiers waren immers ongecensureerd.

En het zijn dan wel Amerikaanse coldcases met Amerikaanse teams, maar ik heb zeker elementen toe kunnen passen op mijn tweede thriller, Zij die zwijgt, terwijl die al zo goed als af was. Ik ben dus al benieuwd wat al deze nieuwe kennis voor mijn derde boek kan betekenen!

Uitgelicht boek

Zij die zwijgt

Door Samantha Stroombergen

Op een zeer koude nacht strompelt een jonge vrouw met een bloedende hoofdwond en zonder schoenen langs de Leidse grachten. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar ze zich hult in hardnekkig stilzwijgen. Rechercheur Léon Coeur wordt erbij gehaald, maar als blijkt dat de -gewonde vrouw de verloofde is van een bekende politicus, moet hij de zaak overdragen aan een rivaal.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts