Series januari en februari

Ik kreeg eens in een interview de vraag of ik me snel verveelde tijdens het lezen omdat ik vaak meerdere boeken tegelijk lees. ‘Komt dat dan omdat je snel geen zin meer hebt in een boek?’ vroeg de interviewer zich af. Ik heb vaak een papieren boek voor op de bank en een ebook op mijn ereader voor het slapen gaan. Gek vind ik dat niet en pas toen ik de vergelijking naar series trok, snapte de interviewer me echt: ‘Maar als je een serie kijkt, betekent dat toch ook niet dat je dat doet omdat je je verveelt tijdens het lezen? Je stapt gewoon van de ene wereld naar de andere.’

Zo zie ik series dus: uitstapjes naar andere realiteiten. Ik ros er dus best wat series doorheen, vooral nu ze bestaan uit zo’n acht tot tien afleveringen per seizoen. Hou je vast en lees verder voor mijn meningen!

Sharp Objects

A reporter confronts the psychological demons from her past when she returns to her hometown to cover a violent murder.

Eind vorig jaar stapte ik over van Telfort naar Ziggo omdat ik graag HBO-series wilde kijken. Ruimte om al die dvd-boxen te kopen heb ik niet en ik doe niet aan illegaal downloaden. In ieder geval werd Sharp Objects een van de eerste series die ik keek. Ik had het boek al gelezen (de auteur is Gillian Flynn, voor degenen die dat niet weten) nadat ik dat getipt kreeg van iemand op Goodreads. Tussen haakjes: ik vind Amy Adam sowieso altijd tof, dus win-win.

Ik moet zeggen: ik heb genoten van de miniserie. De manier waarop we steeds flarden van het leven van Camille Preaker (Adams) te zien kregen, vind ik knap gedaan. De familie Preaker is ook interessant te noemen en alle actrices hebben hun rollen sterk neergezet. Zijn ze sympathiek? Nee, eigenlijk allemaal niet echt. Sterker nog: heel het dorp bestond eigenlijk alleen maar uit mensen met schaduwzijdes, leek wel, maar dat maakte alles juist interessanter.

Cheer

Follows the cheerleaders of Navarro College as they prepare for the biggest moment of their lives.

Ik biecht het op: ik kan best genieten van films en series over cheerleaders. Bring It On? Hield ervan, ook omdat Eliza Dushku (die een van mijn favorieten, Faith, in de serie Buffy the Vampire Slayer speelde) erin zat. Ik kijk dit soort content eigenlijk voornamelijk vanwege het esthetische aspect. Het is toch knap hoe die cheerleaders daar door de lucht kunnen vliegen, alsof het niets is. Cheer is een documentaire trouwens.

Genoot ik ervan? Ja. In de documentaire zie je goed wat voor bikkelharde sport het eigenlijk is. De blessures stapelen zich echt op. Mocht je nieuwsgierig zijn naar mijn favorieten: dat waren Lexi en Jerry. Over Monica, de coach, ben ik nogal in tweestrijd. Ik heb wat artikelen voorbij zien komen op social media waarin dan dingen stonden als: ‘Waarom we allemaal een coach als Monica nodig hebben!’ Maar eerlijk? Ik vond haar vrij heftig af en toe. Zo liet ze iemand trainen als straf terwijl hij pijn had en lijkt ze de eerste plek belangrijker te vinden dan het welzijn van de kinderen.

Spinning Out

A figure skating Olympic hopeful’s struggle to balance love, family and fragile mental health as her dream of winning takes a dizzying hold.

Na Cheer zat ik nog goed in de artistieke sfeer, dus ging ik gelijk door met Spinning Out op Netflix. Mijn gedachten over deze serie gingen eigenlijk alle kanten op. Het verhaal is vermakelijk, maar wel nogal cliché. En dan de personages… Op Marcus en Dasha na, worden ze allemaal als vrij onaardige mensen geïntroduceerd. Nu hoor ik mensen denken: maar Kat begint toch ook goed? Nou, dat vind ik dus niet. Ze behandelt Marcus slecht en de vriendschap met Jenn is eigenlijk ook vrij eenzijdig. Dat begint niet pas als haar bipolaire stoornis meer begint te manifesteren.

Ik moet wel zeggen dat de actrice die Kat speelt, Kaya Scodelario, echt goed acteert. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik van haar moet denken. En wat me ook opviel: de laatste aflevering was nogal warrig. Er bleven heel wat lijntjes open en tegelijk kregen we allerlei kijkjes in de toekomst. Eh?

Big Little Lies

The apparently perfect lives of upper-class mothers, at a prestigious elementary school, unravel to the point of murder when a single-mother moves to their quaint Californian beach town.

Ik ben deze serie ooit begonnen in het vliegtuig, ik denk toen ik met een bevriende auteur, Lucia van den Brink, naar New York vloog. Zoals ik al zei heb ik sinds december eindelijk HBO, en dus besloot ik eindelijk verder te kijken. Ik gaf het niet direct voorrang op andere series zoals je ziet en ik denk dat het door het type thriller komt. Het verhaal draait voornamelijk om een groepje moeders van kinderen op een basisschool en dat hele stuk interesseerde me denk ik iets minder. Ik hou vaak van de ‘gritty’ en de wat duistere thrillers.

Overigens wel grote complimenten voor de actrices: die spelen allemaal erg goed. Vooral Nicole Kidman verraste me: ik was haar vooral gewend in wat ‘koelere’ rollen en in deze serie was ze een heel ander type. In seizoen 2 maakt Meryl Streep haar intrede en ook zij acteert fenomenaal.

De Villamoord

In 1998 wordt in een villa in Arnhem een oudere vrouw vermoord. Een vriendin van haar overleeft op wonderbaarlijke wijze de moordaanslag. Een groep van negen mannen wordt veroordeeld voor deze moord. Een van hen, Dave Kuils, pleegt kort na de veroordeling zelfmoord in de gevangenis. In zijn afscheidsbrief houdt hij vol dat hij onschuldig is. Ruim twintig jaar later zoekt Dave’s zus nog altijd naar de waarheid: wat is er misgegaan zijn bij dit politieonderzoek? Hoe kwamen de negen mannen eigenlijk zo plotseling in beeld? En wat gebeurde er allemaal in die verhoorkamers?

Ik zag deze miniserie (documentaire) steeds voorbijkomen op Twitter en dus ben ik die ‘samen’ met een vriendin gaan kijken. Tussen aanhalingstekens, want samen kijken houdt voor ons in dat we de aflevering tegelijk aanzetten en dan via WhatsApp commentaar naar elkaar sturen. In ieder geval vlogen we door de drie afleveringen heen.

Bizar hoe dit onderzoek is verlopen – je wordt er echt een beetje kwaad door en ik had ook niet verwacht dit soort taferelen in Nederland te zien. Wat ik met ‘dit soort taferelen’ bedoel? Ik wil er expres niet al te veel over uitweiden, want het zijn dingen die je eigenlijk met eigen ogen moet zien. Wat mij betreft in ieder geval een tip. Ik ben ook heel benieuwd hoe de zaak zich verder gaat ontwikkelen.

The Stranger

Follows the lives of suburban families whose secrets and lies are made public by the appearance of a stranger.

Een hele tijd geleden keek ik al naar de serie Safe, ook onderdeel van de Netflix-deal met Harlan Coben. Ik vond deze serie best wel in hetzelfde straatje vallen qua sfeer. Ik vond het in ieder geval een interessant concept dat je voor een groot deel al weet welke spelers er aan het stoken zijn en wie misschien slecht zijn. Je bent eigenlijk vooral op zoek naar de geheimen en hoe die met elkaar in verband staan.

Ik vond de twists niet per se heel verrassend, maar ik vond dat eigenlijk ook niet zo erg. Ik kan best naar series kijken en boeken lezen zonder dat mijn waardering enorm omlaag gaat omdat ik doorheb hoe de vork in de steel zit. De spanning zat er goed in en mijn voornaamste vreugde zat ‘m erin dat een van mijn favoriete acteurs uit mijn jeugd een van de hoofdrolspelers is: Anthony Stewart Head. (Hallo Giles uit Buffy the Vampire Slayer!)

Wie is de Mol

Allereerst een klacht: ik vind dat er te weinig auteurs mee mogen doen aan Wie is de Mol. Wanneer word ik eens gebeld of ontvang ik een mailtje met de mededeling dat ik op Mollicitatie mag komen? Ik wacht er al twintig jaar op. Snif.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts