De Amerikaanse vrouw Betty Broderick staat centraal in het tweede seizoen van Dirty John, dat ergens dit jaar op Netflix te zien zal zijn. Maar wie is ze eigenlijk en wat leidde ertoe dat ze haar ex-man Dan Broderick en zijn nieuwe vrouw, Linda Kolkena Broderick, doodde?

Als je mijn blog over het aantal gelezen boeken in maart hebt gezien, kan je misschien denken: ‘Als je amper hebt gelezen en achterloopt op je schrijfplanning, dan heb je zeker veel series zitten kijken?’ Ik moet bekennen: nee. Naast de series die ik hier straks noem, heb ik een aantal afleveringen van Six Feet Under gezien, maar daar blijft het ook bij. (Six Feet Under zal ik in een update-blog delen zodra ik de serie helemaal heb gezien.)

Deze maand was geen goede leesmaand. Ik startte maart met een workation op Terschelling, samen met een aantal ondernemers, waardoor ik die week niet echt de ruimte had om veel te lezen. Tijdens die workation barstte ook alles rondom het coronavirus echt los, waardoor ik de rust niet echt vond om een boek op te pakken. Alles voelde te bizar: bijna de helft van mijn team op werk moest vertrekken en we maakten een draai van honderdtachtig graden qua projecten. Onze projecten bestonden immers niet meer. In ieder geval zorgde dat ervoor dat ik deze maand slechts één boek heb gelezen.

‘We leven geschiedenis.’ Het is vreemd om die gewaarwording te hebben. Iedereen heeft het inmiddels wel door, denk ik, dat we in een soort keerpunt zijn beland. Alles gaat nu anders en de toekomst is waarschijnlijk niet zoals we eerst hadden verwacht. Voor mij zijn er in ieder geval al heel wat dingen veranderd, ook omtrent mijn nieuwe boek.

Als mensen horen dat ik naast mijn baan en het schrijven van boeken ook ieder jaar vijftig boeken lees, krijg ik vaak de vraag: Hoe lukt dat je? Nu moet ik zeggen dat vijftig boeken zelfs niet zoveel is als je kijkt naar sommige boekbloggers, maar dat terzijde. Ik geef hier een aantal tips om meer boeken te kunnen lezen. Want eerlijk? ‘Ik heb geen tijd’ is een slecht excuus.

Het is niet altijd makkelijk, werken en boeken schrijven naast elkaar. Daarom vind ik het heerlijk om af en toe vrij te nemen van werk om volledig te kunnen focussen op mijn thrillers. Vaak ga ik daarvoor naar het buitenland: zo ben ik al eens naar Italië geweest met thrillerauteur Marlen Visser en ben ik een week naar Santorini geweest met schrijfvriendin en romanauteur Lucia van den Brink. Dus toen ik zag dat Cynthia Schultz een workation met ondernemers in Nederland organiseerde, dacht ik: waarom niet?

Het is fris op maandag 13 februari 2017, maar de Amerikaanse scholieren Abigail ‘Abby’ Williams (13) en Liberty ‘Libby’ Germans (14) zijn vast vrolijk: ze hoeven niet naar school vanwege een ongebruikte sneeuwdag. Abby is die nacht ervoor bij de opa en oma van Libby blijven slapen – ze maakten er een klein feestje van, met pizza en een film. Het werd hun laatste normale dag.

Ze slapen uit tot een uur of tien, volgens opa Mike, en eten bananenpannenkoeken met Libby’s vader, Derrick. Die ochtend vervelen ze zich stierlijk. Vooral Libby is rusteloos: ze wil naar buiten. Ze vraagt daarom aan haar oma, Becky, of zij en Abby naar de Monon High Bridge mogen, een brug ten oosten van Delphi, in de staat Indiana. Zij en haar zus Kelsi zijn er al veel vaker geweest. En zo geschiedde.

Ik kreeg eens in een interview de vraag of ik me snel verveelde tijdens het lezen omdat ik vaak meerdere boeken tegelijk lees. ‘Komt dat dan omdat je snel geen zin meer hebt in een boek?’ vroeg de interviewer zich af. Ik heb vaak een papieren boek voor op de bank en een ebook op mijn ereader voor het slapen gaan. Gek vind ik dat niet en pas toen ik de vergelijking naar series trok, snapte de interviewer me echt: ‘Maar als je een serie kijkt, betekent dat toch ook niet dat je dat doet omdat je je verveelt tijdens het lezen? Je stapt gewoon van de ene wereld naar de andere.’

Zo zie ik series dus: uitstapjes naar andere realiteiten. Ik ros er dus best wat series doorheen, vooral nu ze bestaan uit zo’n acht tot tien afleveringen per seizoen. Hou je vast en lees verder voor mijn meningen!

Wie jarig is trakteert! Het is al een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een winactie heb gedaan, dus ik dacht: laten we er weer eens eentje doen ter ere van mijn dertigste verjaardag. (Ik zeg het enthousiaster dan ik ben, ahem, dertig?!) Van mijn uitgeverij, Boekerij, mag ik drie exemplaren weggeven.

Ah, het Boekenbal. Ik hoorde er al jaren verhalen over, maar ben nooit geweest. Tot dit jaar. Ik kreeg een mailtje van mijn redacteur met de mededeling dat ik een kaartje kreeg en zo geschiedde: het laatste feestje als twintiger.