Een van de gruwelijkste moorden die ooit gepleegd is, is misschien wel die op de Japanse scholiere Junko Furuta in 1989. Ze werd 40 tot 44 dagen lang vastgehouden door vier van haar medescholieren en gemarteld en verkracht voor ze uiteindelijk aan haar letsel stierf. Ongeveer honderd mensen schijnen geweten te hebben waar ze was, maar niemand waarschuwde de politie.

Om te beginnen: ik bedoel dat ik geen recensies over mijn eigen boeken lees. Als lezer vind ik recensies namelijk heel waardevol: ik weet welke recensenten ongeveer dezelfde smaak hebben als ik en juist in wie ik me vaak totaal niet kan vinden. Dat helpt me enorm als ik over de aankoop van een bepaald boek twijfel. Als auteur lees ik echter geen recensies meer. Of dat probeer ik in ieder geval niet te doen.

Lees je over true crime, dan gaat het vaak over zaken uit Engelstalige landen of uit de Lage Landen. Daarom wilde ik dit keer aandacht besteden aan een onopgeloste moordzaak die je wellicht onbekend is, maar toch relatief dichtbij heeft plaatsgevonden: Denemarken.

Vraag je aan een Amerikaan welke zaak aan ze blijft knagen, dan krijg je vaak als antwoord: ‘De verdwijning van Maura Murray’. En vraag je wat zij denken dat er is gebeurd, dan krijg je verschillende reacties: ‘Ze is teruggenomen door de natuur’, ‘Ze heeft dit allemaal gepland en is er vandoor gegaan’, ‘Ze is vermoord’. Een tijdlijn? Daar is niemand het over eens. Laten we kijken hoeveel we kunnen achterhalen.

Na een slechte leesmaand in maart, begonnen de leeskriebels in april gelukkig weer wat terug te komen. De ‘anderhalvemetersamenleving’, zoals ik de gevolgen van de coronacrisis nu maar noem, begint inmiddels een beetje te wennen. Thuiswerken is dit jaar het nieuwe normaal en in die zin heb ik mijn draai gevonden om werk en privé goed te kunnen scheiden. Nog steeds lees ik niet zoveel als ik gebruikelijk doe, maar iets is beter dan niets, toch?

Zoals sommigen van jullie wellicht weten, ging mijn boekpresentatie eind april niet door. Maar: we hebben een nieuwe datum voor een online versie ervan, namelijk op 29 mei om 16:00 uur, met een interview door auteur Lucia van den Brink!

Het is zo makkelijk om naar je telefoon te grijpen. Zit je een serie te kijken, gaat je hand als vanzelf weer naar je mobieltje. Of probeer je te lezen, word je toch weer afgeleid door een trilling of een piepje. Zelfs zonder telefoon is het tegenwoordig lastig om ergens op te focussen. Hoe zorg je er nou voor dat je je gestelde doelen haalt en niet de hele tijd meerdere dingen tegelijk zit te doen?

Ik ben veel meer een seriepersoon dan een filmpersoon, dus ik kijk normaliter niet vaak films thuis. Mijn collega zat er echter op te hameren dat ik echt Parasite moest zien, dus besteedde ik mijn Air Miles aan twee Pathé Thuis-vouchers. Twee? Ja, want die tweede kreeg je voor minder, en ik dacht: dan kan ik ook gelijk Joker zien, waar ik ook veel goede verhalen over hoorde. Deze maand een combinatieblog dus: series én films.

De 18-jarige studente Tanja Groen gaat op dinsdag 31 augustus 1993 in het centrum van Maastricht naar een ontgroeningsfeest van de studentenvereniging Circumflex. Sinds een week woont ze in Gronsveld, dat even ter zuiden van de stad ligt, om in Maastricht gezondheidswetenschappen te studeren. Die nacht vertrekt ze rond kwart over twaalf – een groene liederenbundel van Circumflex onder de arm – op de fiets om terug naar haar studentenkamer te gaan, maar daar komt ze nooit aan.

Ik krijg vrij vaak de vraag: hoe schrijf je nou een heel boek? Hoe ga jij te werk? Vaak komt daar een verhaal achteraan over hun eigen situatie: dat ze altijd stranden op moment X of de rust en tijd niet kunnen vinden. Herkenbaar, want ook ik ben door al die momenten gegaan. Ik loop je door mijn creatieproces heen, al wil ik er wel bij zeggen: wat voor mij werkt, hoeft niet voor jou te werken.