Auteur: Samantha Stroombergen

Zoals sommigen van jullie wellicht weten, ging mijn boekpresentatie eind april niet door. Maar: we hebben een nieuwe datum voor een online versie ervan, namelijk op 29 mei om 16:00 uur, met een interview door auteur Lucia van den Brink!

Het is zo makkelijk om naar je telefoon te grijpen. Zit je een serie te kijken, gaat je hand als vanzelf weer naar je mobieltje. Of probeer je te lezen, word je toch weer afgeleid door een trilling of een piepje. Zelfs zonder telefoon is het tegenwoordig lastig om ergens op te focussen. Hoe zorg je er nou voor dat je je gestelde doelen haalt en niet de hele tijd meerdere dingen tegelijk zit te doen?

Ik ben veel meer een seriepersoon dan een filmpersoon, dus ik kijk normaliter niet vaak films thuis. Mijn collega zat er echter op te hameren dat ik echt Parasite moest zien, dus besteedde ik mijn Air Miles aan twee Pathé Thuis-vouchers. Twee? Ja, want die tweede kreeg je voor minder, en ik dacht: dan kan ik ook gelijk Joker zien, waar ik ook veel goede verhalen over hoorde. Deze maand een combinatieblog dus: series én films.

De 18-jarige studente Tanja Groen gaat op dinsdag 31 augustus 1993 in het centrum van Maastricht naar een ontgroeningsfeest van de studentenvereniging Circumflex. Sinds een week woont ze in Gronsveld, dat even ter zuiden van de stad ligt, om in Maastricht gezondheidswetenschappen te studeren. Die nacht vertrekt ze rond kwart over twaalf – een groene liederenbundel van Circumflex onder de arm – op de fiets om terug naar haar studentenkamer te gaan, maar daar komt ze nooit aan.

Ik krijg vrij vaak de vraag: hoe schrijf je nou een heel boek? Hoe ga jij te werk? Vaak komt daar een verhaal achteraan over hun eigen situatie: dat ze altijd stranden op moment X of de rust en tijd niet kunnen vinden. Herkenbaar, want ook ik ben door al die momenten gegaan. Ik loop je door mijn creatieproces heen, al wil ik er wel bij zeggen: wat voor mij werkt, hoeft niet voor jou te werken.

‘Je moet wel veel, hè?’ Een collega zei dit lachend tegen me toen ik aangaf dat ik mijn horloge nog even om moest doen voordat we naar het andere gebouw zouden lopen. Anders zouden die stappen namelijk niet meetellen. Toevallig las ik de dag ervoor iets over het woord moeten: als we dit woord steeds gebruiken, zien we veel handelingen als verplichting.