Auteur: Samantha Stroombergen

Als je al wat langer true crime-verhalen bekijkt, ben je waarschijnlijk weleens de vreemde video tegengekomen waarin Elisa Lam een lift in en uit blijft lopen. En je weet dan vast ook dat ze na die beelden niet meer levend is gezien. Maar wat is er dan precies gebeurd? Wat ging er voor aan de mysterieuze liftvideo?

Een van de gruwelijkste moorden die ooit gepleegd is, is misschien wel die op de Japanse scholiere Junko Furuta in 1989. Ze werd 40 tot 44 dagen lang vastgehouden door vier van haar medescholieren en gemarteld en verkracht voor ze uiteindelijk aan haar letsel stierf. Ongeveer honderd mensen schijnen geweten te hebben waar ze was, maar niemand waarschuwde de politie.

Om te beginnen: ik bedoel dat ik geen recensies over mijn eigen boeken lees. Als lezer vind ik recensies namelijk heel waardevol: ik weet welke recensenten ongeveer dezelfde smaak hebben als ik en juist in wie ik me vaak totaal niet kan vinden. Dat helpt me enorm als ik over de aankoop van een bepaald boek twijfel. Als auteur lees ik echter geen recensies meer. Of dat probeer ik in ieder geval niet te doen.

Lees je over true crime, dan gaat het vaak over zaken uit Engelstalige landen of uit de Lage Landen. Daarom wilde ik dit keer aandacht besteden aan een onopgeloste moordzaak die je wellicht onbekend is, maar toch relatief dichtbij heeft plaatsgevonden: Denemarken.

Vraag je aan een Amerikaan welke zaak aan ze blijft knagen, dan krijg je vaak als antwoord: ‘De verdwijning van Maura Murray’. En vraag je wat zij denken dat er is gebeurd, dan krijg je verschillende reacties: ‘Ze is teruggenomen door de natuur’, ‘Ze heeft dit allemaal gepland en is er vandoor gegaan’, ‘Ze is vermoord’. Een tijdlijn? Daar is niemand het over eens. Laten we kijken hoeveel we kunnen achterhalen.

Na een slechte leesmaand in maart, begonnen de leeskriebels in april gelukkig weer wat terug te komen. De ‘anderhalvemetersamenleving’, zoals ik de gevolgen van de coronacrisis nu maar noem, begint inmiddels een beetje te wennen. Thuiswerken is dit jaar het nieuwe normaal en in die zin heb ik mijn draai gevonden om werk en privĂ© goed te kunnen scheiden. Nog steeds lees ik niet zoveel als ik gebruikelijk doe, maar iets is beter dan niets, toch?